Kernoorzaak en Kernoplossing
Een autist gelooft te weinig in zichzelf, veroordeelt zich tot mislukkeling. Hij komt het leven binnen met gevoelens van een buitengeslotene, een marginaal, een clochard, een niet-erkende schilder ergens op een zolderkamertje. Nochtans zit hij boordevol ambities, talenten... maar het gevoel van onvermogen en de vrees om gekwetst, verstoten of verslonden te worden door de anderen, laat hem zichzelf buitensluiten. Uit zelfbescherming bouwt hij a.h.w. een stevige wal rond zijn persoonlijkheid. Innerlijk is hij kieskeurig, kritisch. In zijn denkpatroon ontwikkelt hij zich als een perfectionist; in gedachten is hij steeds bezig om zijn ambities te verwezenlijken, hoe klein
deze ook mogen zijn. Maar met dit perfectionisme naar zichzelf toe, komt hij nergens, zeker niet wanneer hij zich al onvermogen voelt: "Ik kan het toch niet." Ten overstaan van deze *kritische normen* die hij stelt aan zichzelf, faalt hij volledig: "Ik ben rot-slecht en niet-waardig om werkelijk volop te leven". Trouwens, anderen zouden dit alleen maar kunnen bevestigen. Hij sluit zichzelf achter hoge muren op. Op deze wijze krijgt hij dan toch de *aandacht* waar hij zo naar verlangt, zonder nog te kunnen veroordeeld worden voor zijn slechte kanten, want hij is immers ziek en onbereikbaar !
Het kind kan zijn ouders laten evolueren, door een spiegel te zijn voor hun onderdrukte problematiek. De ouders kunnen het kind laten evolueren, door deze psychologische situatie niet te ontvluchten, maar op te lossen, ook in henzelf. *De angsten*, de overtuiging dat zijzelf niet voldoen aan bepaalde voorwaarden om goede mensen te kunnen zijn... De angst, dat de wereld in feite een onveilige plaats is om in te bestaan... Alle bovenvermelde oorzaken dienen ook te worden nagegaan door de ouders in zichzelf (zelfkritiek, zelfafbraak, enz.).
Gastvrijheid, warmte, veiligheid : voor jezelf, voor de anderen! De angsten zijn er de oorzaak van dat het kind zich niet écht zal laten zien, tot alles veilig zal zijn... op dát ogenblik zal men hem best zélf naar buiten laten komen; een communicatie-poging vanuit de autist, bijvoorbeeld om een 'koek' te vragen, wanneer hij al te lang geen eten heeft gehad. De schildpad toont maar zijn kopje, wanneer hij intuïtief aanvoelt dat hij veilig zal zijn, dat de mensen hem niet als een lelijk, waardeloos mormel zullen platslaan... Omdat hij zichzelf nu eenmaal niet goed-keurt, is hij gevoelig voor oordeel en kritiek van buitenaf en verschuilt hij zich.
Het is dan ook van wezenlijk belang dat de autistische mens zijn speciale talenten zonder remming of kritiek van buitenaf kan ontwikkelen. Zo kan hij zelfkritiek en zelf-destructie gaan afbouwen. Zonder dat opvoeders/ouders daarom hoeven mee te lopen in een soort van maatschappijspelletje dat wordt opgebouwd.
Het gaat hier inderdaad vaak om "speciaal begaafde" personen op het een of ander domein, die zichzelf veel te kritisch in vraag stellen, zelfs afbreken. Zij geven de levensles aan zichzelf, ook aan hun omgeving, dat elkeen zijn eigen, unieke geaardheid mag en moet beleven zonder 'normen, eisen of verwachtingen' aan de ontplooiing van een mens te koppelen. Er zijn nu eenmaal verschillende soorten van begaafdheden die onze Westerse maatschappij (nog) niet begrijpt.
Het zich "welkom en aanvaard" weten om zijn unieke Aard, binnen een groep, is van ontzettend belang voor de autist. Het VRIJ zichzelf mogen zijn... en toch "veilig": toch zal hij dit in de eerste plaats aan zichzelf moeten geven... en niets van anderen mogen verwachten. Zo kan hij zichzelf naar Waarde achten ; zo is de "contact-stoornis" die hij kritisch, neerhalend, veroordelend, bestraffend t.o.v. het eigen IK heeft opgebouwd op te lossen. In het respectvol besef van zijn Waardevolle IK, zal hij pas in Contact met de ander kunnen komen zonder vrees.
Aan de mens die zichzelf als autistisch ervaart zouden we zeggen:
"Jij steekt jezelf, je IK, als het ware binnenwaarts, alsof Mars zijn pijl naar binnen toe in jouw lichaam steekt. Alsof het om een diep liggende wortel-kies-pijn gaat. Jij doet natuurlijk jezelf pijn in een vorm van zelf-destructie, een onvoldoende of niet van jezelf houden ; hard en kritisch, pijnlijk jezelf neerdrukken, onderdrukken, onder water houden, jezelf weigeren te laten bestaan in vrede, vreugde, vrolijkheid en pijnloosheid. Jij wil jezelf als het ware straffen met alle zonden gods en 'jij zal ervoor boeten', zo leeft in jou de overtuiging ! Waarom ? Het heeft geen enkele reële reden : alleen jij kan oordelen over jezelf : "Ben ik een goed of een slecht mens?" Besluit dat je een goed mens bent en leef hiernaar – en schenk jezelf het allermooiste, het heerlijke, het aller gelukkigste van het leven!
Daal af van die duistere ladder. Was je bezig met weg te vluchten? Kom dan terug, weer naar beneden! Alleen jij kan jezelf tevoorschijn halen of wegstoppen. Alleen jij bent het die jezelf straft... en dit zonder reden! Er is geen kwaadaheid in jou, jij bent niet slecht, het leven is niet slecht: of wil je dit per se jezelf wijsmaken, zodat je geen reden hebt om tot leven te komen, om boven water te komen?
Je bent toch geen lafaard, niet? Of wil je een machtsspelletje spelen met je omgeving, op een bepaalde manier aandacht-vragen, al is het door je verscholen te houden? Dan kan jij jezelf onmogelijk 'goed' vinden. Zo, kies er zelf voor om te Leven, jij als prachtige IK... of te blijven wonen in duistere kelders van macht en zelf-destructie en spelletjes ten opzichte van je omgeving.
Het Leven, jouw Hart, smeekt je erom dat JIJ JEZELF tot écht leven zou brengen, in eerlijke communicatie met anderen... Dit kan pas wanneer jij eerst in warmhartig contact met jezelf treedt, wanneer jij niet steeds weer wegkruipt van het Leven.
Maar de keuze ligt natuurlijk bij jou! Wil jij jezelf ongelukkig houden, straffen, niet-leven? Of wil je jezelf het leven schenken, gelukkig maken? Luister een keer goed wat jouw innerlijke hartje jou vraagt? En dan zal je horen uit jouw hart 'dat je geen slecht mens bent, dat je ermee moet ophouden jezelf weg te steken en veroordelend neer te halen'... en dat het tijd wordt dat JIJ – en niemand anders – JEZELF tot Leven brengt. Het Leven zal je dankbaar zijn!
Roep jezelf nu tot de orde, neem jezelf KORDAAT bij de schouders en zeg tegen jezelf: "Wat ga jij nu eigenlijk doen, wat ga jij eigenlijk van je leven maken? Wil je doodgaan, of wil je leven? Wil je vluchten of ga jij jezelf bij de hand nemen en iets wonderlijk prachtigs van je bestaan maken?? Aan jou de keuze!"
Met sterke assertiviteitskracht, met een oer-levenskracht die in je zit opstaan, doorgaan en zorgen dat jij je meester maakt over je gevoelens: gevoelens en negatieve gedachten hoeven nooit een loopje met jou te nemen. Breek met donkere en negatieve overtuigingen. Pak jezelf beet en maak er iets moois van. Het is aan jou... die KEUZE voor waarachtig 'leven'!
Stel geen voorwaarden meer aan jezelf om het recht op bestaan te "moeten" verkrijgen: leg de lat niet hoog. Spontaan jezelf boven water laten komen zoals je "bent", zonder eisen aan jezelf te stellen. Je bent goed zoals je bent... Leef vanuit je Hart; geloof in jezelf, in je goedheid. Een ander zal dit niet in jouw plaats doen. Wat zal je doen?