Osho's lachgas-ervaring (nitrous oxide) is een van de meest besproken en controversiële aspecten van zijn leven.
ContextOsho had chronische rug- en tandproblemen (hij had astma en hevige pijn). Zijn persoonlijke tandarts, Swami Devageet, stelde nitrous oxide (lachgas) voor als pijnstiller en ontspanningsmiddel tijdens tandheelkundige behandelingen. Dit begon in de jaren '80, vooral in Rajneeshpuram (Oregon) en later in Poona 2.
Osho vond het niet alleen prettig voor de pijn, maar begon het ook creatief en experimenteel te gebruiken.
Wat Osho zelf zei en deedTijdens sessies in de tandartsstoel dicteerde hij drie boeken onder invloed van lachgas:
- Glimpses of a Golden Childhood
- Books I Have Loved
- Notes of a Madman
Deze boeken worden daarom vaak de
"Nitrous Books" genoemd.
Osho beschreef lachgas als iets dat het lichaam diep ontspant, waardoor het bewustzijn bijna vrij komt van het lichaam. Hij zei onder andere (volgens Devageet):
- "I am always relaxed but your nitrous oxide relaxes my body even more. At those heights consciousness is almost free from the body, and with four intimate disciples I can share the experience of enlightenment in new ways."
Hij zag het als een manier om "dezelfde pieken te zien als meditatie" — een soort chemische toegang tot meditatieve staten of "gaps" tussen gedachten.
Osho's ambivalente houdingDit is het interessante paradoxale deel:
- Publiek was Osho vaak kritisch over drugs. Hij noemde LSD een "false samadhi" — een chemische nabootsing van echte verlichting, een shortcut die niet duurzaam is en het meditatievermogen kan beschadigen.
- Persoonlijk gebruikte hij zelf regelmatig lachgas, niet alleen als pijnstiller, maar ook omdat hij het waardevol vond voor bewustzijnsexperimenten.
Hij noemde zichzelf soms gekscherend de "
rubber hose Buddha" (vanwege de slang van het lachgas).
Reacties en controverse- Devageet (zijn tandarts) verdedigt het sterk: Osho bleef volledig bewust en helder, gebruikte het creatief, en het had geen negatief effect op zijn realisatie.
- Critici en ex-volgelingen zien het als bewijs van verslaving (samen met valium), en sommigen linken het zelfs aan zijn verslechterende gezondheid en dood in 1990.
- Veel sannyasins vinden het onbelangrijk of juist een bewijs van zijn non-conformistische, experimentele aard: hij was geen puristische heilige, maar een mens die tools gebruikte waar hij ze zag.
SamenvattingOsho's lachgas-ervaring was geen recreatief "party drug" gebruik, maar een medisch + experimenteel gebruik in de tandartsstoel. Hij zag het als een hulpmiddel om het lichaam los te laten en diepere bewustzijnsstaten te verkennen — iets wat hij bij anderen vaak afraadde als primaire weg, maar zelf wel inzette.
Dit past perfect bij zijn bredere filosofie: alles kan een tool zijn (zelfs drugs), zolang je er niet afhankelijk van wordt en het uiteindelijk overstijgt door meditatie.