Ondertussen zie ik ook wel
hoe dwaas elke verliefdheid is,
hoe hoog ik je op een voetstuk plaats,
je schoonheid bezing,
en wat ze 'gezond verstand' noemen
volledig verdwenen is.
Dan denk ik soms: Waarom doe ik dit?
Waarom die onrust, die kinderlijke afhankelijkheid,
met nu eens bezorgdheid en verlatingsangst,
dan weer blij als een puber
met een emoticon-hartje van jou?
Waarom ben ik niet een eerbiedwaardige
wijze tevreden rustige oudere man
in plaats van deze eeuwige dwaze verliefde jonge hond?
Ik weet het niet hoor,
maar misschien zijn deze buien van dwaasheid,
deze tijdelijke gektes van verliefdheid,
wel geschenken van het universum
om ons af en toe wakker te schudden
uit de veilige gewoonheid
van ego's gezonde verstand.'
Fragment uit: Een lieve klap voor je kop
Jan Geurtz