Gekke Wijsheid Forum

Mijn vraag aan AI:

Gingen na de dood van Bhagwan / Osho veel van zijn sannyasins naar Papaji en Ramesh Balsekar?

ChatGTP antwoord:

Ja, opvallend veel voormalige discipelen van Osho vonden na zijn dood in 1990 hun weg naar leraren uit de neo-advaita hoek, vooral naar Papaji en later ook naar Ramesh Balsekar. Dat was geen georganiseerde "overstap", maar eerder een culturele verschuiving binnen dezelfde spirituele generatie.

Daar zijn verschillende redenen voor:

* Osho had zijn mensen al sterk losgemaakt van traditionele religieuze structuren.
* Hij sprak vaak over getuige-zijn, non-dualiteit, spontaniteit en het doorzien van het ego.
* Veel sannyasins waren na zijn dood "wees geworden": ze wilden verder zoeken, maar zonder terug te vallen op orthodoxe religie.
* Papaji en Ramesh boden iets dat tegelijk radicaal én eenvoudig klonk: geen methode, geen discipline, geen pad — alleen het directe herkennen van wat je bent.

Voor veel ex-sannyasins voelde dat als een natuurlijke volgende stap.

Interessant is ook dat de sfeer rond Papaji in Lucknow in de jaren '90 sterk deed denken aan de internationale Osho-scene:

* veel westerlingen,
* veel ex-therapie- en meditatiemensen,
* veel mensen met psychedelische of mystieke ervaringen,
* een losse, anti-traditionele houding,
* nadruk op directe ervaring boven doctrine.

Je zag daardoor een soort migratie:
Osho → Papaji → neo-advaita leraren zoals Mooji, Tony Parsons, Gangaji, Isaac Shapiro, enzovoort.

Bij Ramesh Balsekar lag het iets anders qua toon. Hij trok veel intellectuelere zoekers aan:

* mensen die al veel meditatie achter de rug hadden,
* mensen die "de doener bestaat niet" wilden begrijpen,
* mensen die uitgeput waren van spirituele inspanning.

En opvallend genoeg waren daar opnieuw veel voormalige Osho-mensen aanwezig. Niet zelden hadden ze eerst intens geleefd, gefeest, therapie gedaan en gemediteerd bij Osho, om daarna uit te komen bij een veel "droger" en conceptueler non-dualisme.

Eigenlijk zie je daarin een interessante evolutie:

* Osho werkte vaak via catharsis, energie, eros, meditatie en het afbreken van conditionering.
* Papaji wees direct naar stilte en onmiddellijke herkenning.
* Ramesh systematiseerde het vervolgens bijna filosofisch: alles gebeurt volgens de Wil van Totaliteit, er is geen individuele doener.

Veel zoekers ervoeren dat als een soort eindpunt van hun spirituele reis. Of zoals sommige ex-sannyasins het zelf formuleerden:
"Bij Osho leerde ik dansen met het leven. Bij Papaji ontdekte ik dat er niemand danst."

Bron: ChatGTP AI